Ας είμαστε αισιόδοξοι…
Ας είμαστε αισιόδοξοι και όλα θα αλλάξουν… και αν κάνουν πως δεν αλλάζουν θα τους γαμήσω το ταμ τιριριμ… και αφού τους το γαμήσω θα φωνάξω και τη παρέα μου (τη sapia τη μαλλιά, τον sid τον βρωμοκώλι, τον sodomismeno τον στραμπουλόρχι) να ρίξει και αυτή ένα μανίκι να ξεδώσει λιγουλάκι (είμαι μεγάλη ψυχή ο ατελείωτος).
Επίσης, γαμάτε γιατί χανόμαστε (έχουμε περάσει από το σημείο αυτό τουλάχιστον τριανταεννιά χιλιάδες φορές)!
Μάλλον ξεχνάς οτι έκανα πολεμικές τέχνες και μου λείπουν “λιγουλάκι”! ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΕ ΕΧΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΕΑ ΣΟΥ. Η ανάγκη ύπαρξης της αισιοδοξίας σου πηγάζει απο το πόσο θέλεις εσύ και κάποιοι άλλοι να αλλάξουν τα πράγματα…μαλλόν αυτοί που δεν θέλουν λόγο μιζέριας είναι περισσότεροι!
Η αγαμία και η ζέστη, η αγαμία και το κρύο αποτελούν τις κύριες μάστιγες της σύνχρονης ελληνικής κοινωνίας του 2010…