Ψαρώσατε με τον τίτλο ε!? Κάτσε να βοηθήσω λίγο:

Μη βροντοχτυπάς τις χάντρες
η δουλειά κάνει τους άντρες
το γιαπί το πιλοφόρι το μυστρί

Ξημέρωμα Παρασκευής δηλαδή 10 και κάτι. Χτυπάει το σταθερό αλλά σαν αναίσθητος, σιτευτός μόσχος δεν ξεσηκώνομαι από το κρεβάτι. Μετά από λίγο μία από τα ίδια. Και πάλι η ίδια απαθής αντίδραση.

11 και έχει χαράξει για τα καλά. Ξύπνημα, κατούρημα και έτοιμος για την παγωμένη φραπεδούμπα. Κάνω όμως το μοιραίο λάθος! Κοιτάω το κινητό που, πεισματικά εδώ και μήνες, είναι στο αθόρυβο. Η “The Player” έχει καλέσει στις 10 και κάτι. Καθόλου καλό σημάδι. Έντρομος της τηλεφωνώ. Συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις (δηλαδή να πάρει τηλέφωνο τόσο νωρίς) της έχει σπάσει κάποιο νύχι ή της φαίνεται ότι ήρθε η ώρα να παντρευτεί. Ακόμα πιο χειρότερο (το “πιο” και ο συγκριτικός μπήκανε για να τονίσω το τραγικό της κατάστασης) είναι να βρίσκεται στα μαλώματα με κάποιο boyfriend. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο εγώ είμαι ένας από τους heroes οπού μπορώ να την προστατεύσω από τα δίμετρα, τετράγωνα, θυριάκια. Στη φάση λοιπόν που ετοιμάζομαι να ντοπαριστώ με ότι ορμόνη υπάρχει, για να αντεπεξέλθω στη μάχη και αφού η κουβέντα έχει ξεκινήσει με το κλασικό

“πέφτω στα πόδια σου”

ακολουθεί το

“ξεκίνησα το βάψιμο“!

Το ‘πε και το έκανε. Βέβαια το πρόγραμμα έλεγε Τρίτη οπότε σαν πονηρή λουγκρίτσα εγώ είχα χαθεί από προσώπου γης, εκείνη την μέρα. Μου την έφερε όμως. Τί να πεις τώρα? ‘Οχι?! Θα στο κοπανάει και στην άλλη ζωή.

“Μμμμ εγώ φταίω που σε άφηνα να παίζεις με τα Polly Pocket μου και που επίσης σε άφηνα να πιάνεις το αφτί μου για να κοιμηθείς“!

“Τί σου ζήτησα πες μου η άμοιρη τιιιι?!?!“……

Έχοντας αυτά στο μυαλό και άλλα τόσα απαντάω:

“Ντάξει-ντάξει έρχομαι“!

Φτάνω με τα πολλά στην “οικοδομή” (είχα φανταστεί το σπίτι βαμμένο παντού, εκτός από τους τοίχους του δωματίου όπου και ήθελε–όμως παραδέχομαι ότι όλα ήτανε τζι-τζι και μάλιστα με ειδικά καλύμματα, ταινίες στα περβάζια και τέτοια).

Ξεκινάμε λοιπόν. Στόχος να βάψουμε 3 τοίχους δωματίου (υπήρχε και τέταρτος με ντουλάπα όπου είχε προλάβει να της περάσει ένα χεράκι).

“Ξέρεις να βάφεις έτσι“, με ρωτάει ο μάστορας, ο “Παπαμιχαήλ”!

“Φυσικά“, της απαντάω, “έχω δεί όλα τα Karate Kid και παρακολουθώ συχνά τα τελευταία 20-25 χρόνια τον Bob Ross! Να στο χώρο αυτό θα ζει ένα δεντράκι“.

Πάνω σε μια σκάλα εγώ και με ένα πινέλο και εκείνη με ένα ρολό. Έβαφα έβαφα και τελειωμό δεν είχε το ντουβάρι. Το θέμα τώρα πιο ήτανε ? Το πρώτο χρώμα στο δωμάτιο ήτανε μπλε. Αλλά μπλε ρε μάνα μου όχι θαλασσί και μπλε του ουρανού όταν έχει ανεμογκάστρι..μπλε-μπλε σαν τα στρουφάκια! Πες μου τώρα…πως θα καταφέρναμε να το καλύψουμε με το ζαχαρί/άσπρο που ήθελε. Με τα πολλά και αφού φυσικά είχαμε κάνει 2-3-4-5-6 διαλείμματα, το πρώτο χέρι έγινε. Το αποτέλεσμα…απογοήτευση σκέτη!

Να αρχίζει λοιπόν η φιλενάδα να τα “βάφει μαύρα”.

“Όχι βρε..μην στεναχωριέσαι και θα σου βγει η ρίζα…γαμάτο θα γίνει σου λέω”. Γαμάτο θα γίνει, γαμάτο θα γίνει

δώσ’ του και δεύτερο χέρι..και τρίτο σε μερικά σημεία.

Τελικά κατά τις 9 το δωματιάκι είχε γίνει σένιο. Βέβαια υπάρχουν κάτι μερεμέτια που θα τα αναλάβει εκείνη. Φυσικά επειδή κάθε λίγο και λιγάκι καταστραβωνόμασταν για να δούμε που μας είχε ξεφύγει κάτι και που “μπλέδιζε” ο τοίχος, άρχισα και στους άλλους τοίχους του σπιτιού, που μια ζωή ήτανε καθαρά νοσοκομειακό άσπρο, να βλέπω αποχρώσεις του μπλε.

Τέσπα..το ψωμί βγήκε και σήμερα. Ψωμί..μια πιτσούλα δηλαδή.

Λοιπόν από όλα τα παραπάνω μια σούμα:

• Αφήστε τις μαλακίες με τα βαψίματα και τις ανανεώσεις χώρων. Είναι φασαρία!

• Μην βάψετε ποτέ τους τοίχους σας μπλε!

• Μην χρησιμοποιήσετε για ρολό τοίχου αυτά που είναι για πόρτες παράθυρα:p

• Μην αποδεχτείτε ποτέ να πάτε να βάψετε όσο χαβαλέ και να έχει.

Το πλαστό το πασαπόρτι
σαν και την καρδιά σου μόρτη
σαν την κάλπικη καρδιά σου
τη σκληρή