Έτσι απλά σήμερα… ειναι μια Ομορφη μερα

Τί στον πέοντα κάνω εδώ; Τι στον πέοντα κάνω;

Φωτιά στη Μονή Πρέβελη. Φωτιά στην Ίμπιζα. Σκατά να φάνε και να πνιγούν μ’ αυτά όσοι πάνε και καίνε τους προσωπικούς μας Παραδείσους.

Σήμερα επέστρεψα από το ονειρονησί. Αλλιώς είχα σκοπό να γράψω το ποστ, αλλά είμαι τόσο κουρασμένη που νομίζω ότι θα βγει μια κουράδα και μισή. Όταν συγκεντρώσω το φωτογραφικό υλικό και θα έχω κοιμηθεί αρκετά ώστε να μπορώ να σκεφτώ για πάνω από 5 δευτερόλεπτα συνεχόμενα, θα κάνω αντίστοιχη ανάρτηση. Ως τότε, θέλω απλά να [...]

Χθες εκτός από στεναχωρημένος που τελείωσε η άδεια ήμουν και προβληματισμένος με το πως θα καταφέρω να μπω πάλι στο πρόγραμμα του πρωινού ξυπνήματος, των πολλών ωρών μετακίνησης, του 8ωρου κτλ. Αυτό που κατάλαβα με το τέλος τη σημερινής μέρας είναι ότι: once a sclavos, always a sclavos . Κακό πράμα η συνήθεια. Μπαίνει στο [...]

Ναι, καλά βλέπετε. Post είναι αυτό. Σήμερα 13 Αυγούστου έχω χρόνο να κάνω ενα post. Δεν θέλω να κρίνω αρνητικά την απόφαση των υπευθύνων να μείνει ανοικτή η εταιρεία (μετά απο 5-6 χρόνια) τις άγιες τούτες μέρες (αυτή και την επόμενη βδομάδα). Αυτοί ξέρουν καλύτερα. Όταν όμως θέλουν να κλείσουν το “μαγαζί” πρέπει να πάρεις [...]

Το πιο όμορφο μέρος στον κόσμο θα είχε 11 μήνες Αύγουστο κι όλους τους υπόλοιπους μήνες, μαζεμένους σε 30 μέρες. Είναι μαγικός. Είναι γεμάτος χρώματα, ήλιο, αλμύρα, θάλασσα. Είναι στάχυα, τζιτζίκια την ημέρα και τριζόνια το βράδυ, σταφύλια και ίσκιος κάτω από κληματαριές. Είναι κρασί και λιώσιμο κάτω από ένα αρμυρίκι. Είναι ο μοναδικός μήνας [...]

Μετά την “καυλοζέστη” του “πουτσοκερατά” που είχε το ΣΚ στην Αθήνα και αφού επιβιώσαμε μπορώ και γράφω αυτο το post. Η κατάσταση που επικρατούσε δεν μου άφησε περιθώρια να αρνηθώ την πρόταση του φίλου Kanibal(ναι παιδιά…και όμως υπάρχει ακόμα) να πάμε παραλία(Μαραθώνα) με φίλους. Ένα έχω να πώ…ΛΑΟΘΑΛΑΣΣΑ. Γινόταν της καρακαργιόλας. Ευτυχώς είχαν κάνει καβάτζα [...]

Αυτο το post γράφτηκε για όσους είναι άπειρα τρισεκατομμύρια γιούφτοι, νομίζουν οτι όλα είναι δικά τους, θέλουν να αρχίσουν να μαζέυουν την προίκα τους και σφυρίζουν αδιάφορα περνώντας άτομα σαν εμένα για μαλάκες. Είχα ξεχάσει στο χώρο εργασίας μου ένα τάπερ, με χαρακτηριστικό πράσινου καπάκι όπου όλα τα υπόλοιπα τάπερ των συναδέλφων μου το ζήλευαν [...]

Για να τη παλέψουμενε: Τσίμπα και την απαραίτητη μουσική υπόκρουση και καλά χριστούγεννα: