Αν είσαι κομπλέ ψυχολογικά με ελάχιστα προβλήματα στο μυαλό σου τότε πας και έρχεσαι από τη δουλειά και είσαι ακόμα Χ ετών.
Αν όμως έχεις κάνει μαλακίες στη ζωή σου ή έχει μπεις σε 2-3 τρυπάκια ή έχεις μυαλό που δε μπορεί χωρίς να βρίσκει προβλήματα και να αγχώνεται με αυτά, τότε φίλε/φιλενάδα μου τη γάμησες. Πας Χ ετών στη δουλειά και γυρνάς Χ+ν, όπου ν οι ώρες που εργάστηκες.
Where the fuck is the reset button?
Ας ξεκαθαρίσετε πρώτα τους δικούς σας “αλήτες και αναρχικούς” και μετά το ξανασυζητάμε!
Το δικό σας το “άσυλο” δεν φτάνει μέχρι τον εξωτερικό χώρο των πανεπιστημίων! Είναι χωρίς όρια όπως και η κοροϊδία που τρώμε!
“Και πρέπει να δεχθούμε πρώτα από όλα ότι φέτος έχει γίνει μεγάλη ζημιά στον Ολυμπιακό από αγωνιστικής πλευράς. Όσα έγιναν ήταν καταστροφή. Μπορεί να χρειαστεί να θυσιαστεί και η επόμενη σεζόν για να φτιάξει πάλι ο Ολυμπιακός. Με μπαλώματα δεν θα βρεθεί άκρη. Θέλει δύο χρόνια για να φτιάξει πάλι η ομάδα. Ίσως χρειαστεί να βγει ο Ολυμπιακός το καλοκαίρι και να πει ότι “φέτος δεν πάμε για πρωτάθλημα. Πάμε να φτιάξουμε πάλι την ομάδα μας και αν προκύψει το πρωτάθλημα, ακόμη καλύτερα”.
Εδώ όλη η συνέντευξη.
Πάλι τραγουδάρα έβαλα!?! Έ!? Πάλι λέτε ότι είναι μεγάλη πουτ@ν@ ο Sid!?! Θεέ μου..πόσο..μΆ πόσο ultimate μπορεί να είμαι!? Explain to me! Κομματάρα!!
Τέλος! Δεν υπάρχει σωτηρία για αυτή τη χώρα! Όταν βλέπεις ότι τελικά οι νέοι είναι περισσότερο σκατιάδες από κάποια “γερασμένα” και χειραγωγημένα μυαλά, τότε καταλαβαίνεις ότι δεν έχεις να περιμένεις τίποτα καλό για το μέλλον.
Η ώρα που θα “ξεσπιτωθούμε” πάλι ίσως να μην είναι μακριά. Ο τροχός γυρίζει και η “υπερήφανη” ελληνική φυλή θα στήσει κωλαράκι για ένα κομμάτι ψωμί. Αυτοί που θα είσαι ξένος στη χώρα τους είναι σίγουρο ότι θα σε δεχτούν και θα καταλάβουν την κατάστασή σου! Εσύ όμως, ακόμα και τότε, θα τους καταλάβεις?
Πώς θα ζωγράφιζαν τα χελωνονιντζάκια μεγάλοι καλλιτέχνες.
Από χώμα και από λάσπη μας έπλασε ο θεός, οικοδόμος, οικοδόμος ήτανε κι αυτός.
Όταν πρωτοξεκίνησε ήταν λίγο δύσκολο γιατί έπρεπε να περπατήσω για κάνα 10λεπτό, γιατί όταν έφτανα καθόμουν σε μια ξύλινη καρέκλα ταβέρνας και γιατί τότε περνούσε περίοδο οικτρών σκυλάδικων τύπου “τη μπετονιέρα μη τη κατηγοράς, αυτή σου δίνει για να φας” ή “άντε και γραμμίσου”. Μετά έγινε φρικτά εύκολο εφόσον περπατούσα μόνο 2 λεπτά, στη διαδρομή τσίμπαγα δύο διπλόπιτα απόλα με “τζατζίκι στη πίτα” και γιατί η καρέκλα είχε γίνει αναπαυτική σάπια πολυθρόνα που έπιανε το κλανίδι και το μετέτρεπε σε δροσερό αεράκι. Τώρα πια είναι ακατόρθωτο γιατί ο μλκς ο Sodomismenos πήγε και έμεινε στη Μπονζουάνη και για να σηκωθώ στο ξεκάρφωτο να πάω να του χτυπήσω, απροειδοποίητα, τη πόρτα και να κάτσω μέχρι τη δευτέρα παρουσία πρέπει να διανύσω 500+ km.
Δεν υπερβάλω όταν λέω ότι για χρόνια, σχεδόν κάθε μέρα, όταν έπιανε το απογευματάκι (πάνω που είχε ξυπνήσει ο παπάρας), σηκωνόμουν και πήγαινα στο σπίτι του και απλά καθόμουν. Ούτε τηλέφωνο, ούτε μήνυμα για να ρωτήσω. Αν ήταν εκεί και μου άνοιγε είχε καλώς αλλιώς πίσω σπίτι μου. Έμπαινα, καθόμουν και ή μιλάγαμε για μαλακίες ή τον παρακολουθούσα να παίζει lineage ή τρώγαμε “μαύρα σπόρια” βλέποντας ταινία ή απλά ακούγαμε μουσική χωρίς να ανταλλάξουμε κουβέντα.
Ένα από τα λίγα πράγματα που μου χάρηκα ως φοιτητής και μου λείπουν απίστευτα τώρα πια.
Sazam bitchez:
Που μπορώ να κάνω αίτηση για προσθήκη στους νόμους του Μέρφι;
Κάθε που πίνω καφέ με το σκεπτικό “θα με ξυπνήσει και έτσι να βγω* πιο ορεξάτος”, όλο κάτι στραβώνει και όλο μέσα καταλήγω!
Ελπίζω η κούραση της εβδομάδας να υπερισχύσει της καφεΐνης αλλιώς με βλέπω να κόβω βόλτες σε δωμάτιο μια σταλιά 2 επί 3, νετ και σαπίλα, τοίχος και φαγιά.
*βραδινή έξοδος για καλοπέραση
Όταν σχολάω, δύο συμπεριφορές μπορώ να αντέξω. Ή αυτή με την αγάπη-φροντίδα-προδέρμ και να μη μου μιλάς καθόλου, ή αυτή που δε μου μιλάς καθόλου σκέτο. Δυϊσμός. Απλά πραματάκια. Σχολάω σήμερα με τούμπανο κεφάλι και κατευθύνομαι στο αμάξι για να φύγω.
Η εταιρία τώρα, έχει γύρω γύρω αρκετό χώρο για παρκινγκ. Και δρόμους κι ένα χώρο σαν αλάνα που χρησιμεύει για να παρκάρεις. Γενικά δόξα να χει ο πανάγαθος δεν χρειάζεται να ψάξεις πάνω από μισό λεπτό πού θα το παρατήσεις.
Το αλανοπάρκινγκ είναι σαν την δίπλα φωτογραφία, στην οποία απεικονίζονται ξεκάθαρα διάφορα αμάξια, το δικό μου με το βέλος και 2 κάδοι σκουπιδιών. Όπως είναι προφανές το δικό μου είναι και το πιο όμορφο απ’ όλα και το άφησα στη συγκεκριμένη θέση το πρωί.
Φτάνω στο αυτοκίνητο με τούμπανο κεφάλι και βλέπω σημειωματάκι ν’ ανεμίζει. Αρχίζω ήδη να ταπηροκρανιάζομαι γιατί έχω ακούσει από δυναδέλφους για παντόφλες κατοίκων στην περιοχή που τους τη λένε γιατί αφήνουν το αυτοκίνητο έξω από το σπίτι ΤΟΥΣ και επειδή ο δρόμος είναι έξω από το σπίτι τους, δεν επιτρέπεται το παρκάρισμα. Όχι επειδή είναι ιδιωτικό ας πούμε το πάρκινγκ, αλλά γιατί είναι το σπίτι ΤΟΥΣ.
Το διαβάζω. Γυναικεία γραφή. “Μην ξαναπαρκάρεις εδώ.“. Γουάτ. “Μην ξαναπαρκάρεις εδώ.“. Αυτό. Να μην ξαναπαρκάρω εκεί.
Όχι: “Σε παρακαλώ μην ξαναπαρκάρεις εδώ“, όχι “Είναι ιδιωτικό πάρκινγκ, αλλά ΞΕΧΑΣΑ ΝΑ ΒΑΛΩ πινακίδα, οπότε μην ξαναπαρκάρεις εδώ“, αλλά αυτό το πράμα.
Και δεν έχει τίποτ’ άλλο! Ένα όνομα ξέρω γω, πχ Άννα, για να πω “Άντε γαμήσου ρε Αννούλα”. Ή ένα τηλέφωνο. Ή μία διεύθυνση. Κάτι. Να μπορέσω να τη βρω και να της πω ότι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΓΑΜΗΜΕΝΗ ΠΙΝΑΚΙΔΑ τριγύρω που να μου το λέει. Όπως επίσης να της πω ότι υπάρχουν λέξεις όπως το “παρακαλώ” και το “ευχαριστώ” που μπορεί να χρησιμοποιήσει όταν αφήνει τα ηλίθια ραβασάκια της σε αμάξια αγνώστων όπως και να κρατήσει τις άκυρες εντολές της για τη θεία της. Αφού δεν είχα και γω παραπάνω στοιχεία, τά ‘βαλα με τη μάνα αυτουνού που το όνομα του πατέρα του δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε επί ματαίω κι έφυγα.
Και η αγένειά της μου την έδωσε και το γεγονός ότι με αυτή την ψευδοτρομοκρατία θέλει να κάνει δικό της το παρκινγκ μου την έδωσε. Κάτι τέτοιοι τύποι ας φάνε ψόφο. Επίσης κάτι τέτοιες ώρες εκτιμώ τον μισανθρωπισμό. Τον δικό μου, όχι τον δικό της.
