Όταν σχολάω, δύο συμπεριφορές μπορώ να αντέξω. Ή αυτή με την αγάπη-φροντίδα-προδέρμ και να μη μου μιλάς καθόλου, ή αυτή που δε μου μιλάς καθόλου σκέτο. Δυϊσμός. Απλά πραματάκια. Σχολάω σήμερα με τούμπανο κεφάλι και κατευθύνομαι στο αμάξι για να φύγω.
Η εταιρία τώρα, έχει γύρω γύρω αρκετό χώρο για παρκινγκ. Και δρόμους κι ένα χώρο σαν αλάνα που χρησιμεύει για να παρκάρεις. Γενικά δόξα να χει ο πανάγαθος δεν χρειάζεται να ψάξεις πάνω από μισό λεπτό πού θα το παρατήσεις.
Το αλανοπάρκινγκ είναι σαν την δίπλα φωτογραφία, στην οποία απεικονίζονται ξεκάθαρα διάφορα αμάξια, το δικό μου με το βέλος και 2 κάδοι σκουπιδιών. Όπως είναι προφανές το δικό μου είναι και το πιο όμορφο απ’ όλα και το άφησα στη συγκεκριμένη θέση το πρωί.
Φτάνω στο αυτοκίνητο με τούμπανο κεφάλι και βλέπω σημειωματάκι ν’ ανεμίζει. Αρχίζω ήδη να ταπηροκρανιάζομαι γιατί έχω ακούσει από δυναδέλφους για παντόφλες κατοίκων στην περιοχή που τους τη λένε γιατί αφήνουν το αυτοκίνητο έξω από το σπίτι ΤΟΥΣ και επειδή ο δρόμος είναι έξω από το σπίτι τους, δεν επιτρέπεται το παρκάρισμα. Όχι επειδή είναι ιδιωτικό ας πούμε το πάρκινγκ, αλλά γιατί είναι το σπίτι ΤΟΥΣ.
Το διαβάζω. Γυναικεία γραφή. “Μην ξαναπαρκάρεις εδώ.“. Γουάτ. “Μην ξαναπαρκάρεις εδώ.“. Αυτό. Να μην ξαναπαρκάρω εκεί.
Όχι: “Σε παρακαλώ μην ξαναπαρκάρεις εδώ“, όχι “Είναι ιδιωτικό πάρκινγκ, αλλά ΞΕΧΑΣΑ ΝΑ ΒΑΛΩ πινακίδα, οπότε μην ξαναπαρκάρεις εδώ“, αλλά αυτό το πράμα.
Και δεν έχει τίποτ’ άλλο! Ένα όνομα ξέρω γω, πχ Άννα, για να πω “Άντε γαμήσου ρε Αννούλα”. Ή ένα τηλέφωνο. Ή μία διεύθυνση. Κάτι. Να μπορέσω να τη βρω και να της πω ότι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΓΑΜΗΜΕΝΗ ΠΙΝΑΚΙΔΑ τριγύρω που να μου το λέει. Όπως επίσης να της πω ότι υπάρχουν λέξεις όπως το “παρακαλώ” και το “ευχαριστώ” που μπορεί να χρησιμοποιήσει όταν αφήνει τα ηλίθια ραβασάκια της σε αμάξια αγνώστων όπως και να κρατήσει τις άκυρες εντολές της για τη θεία της. Αφού δεν είχα και γω παραπάνω στοιχεία, τά ‘βαλα με τη μάνα αυτουνού που το όνομα του πατέρα του δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε επί ματαίω κι έφυγα.
Και η αγένειά της μου την έδωσε και το γεγονός ότι με αυτή την ψευδοτρομοκρατία θέλει να κάνει δικό της το παρκινγκ μου την έδωσε. Κάτι τέτοιοι τύποι ας φάνε ψόφο. Επίσης κάτι τέτοιες ώρες εκτιμώ τον μισανθρωπισμό. Τον δικό μου, όχι τον δικό της.